Catatan

Aku Minta Maaf Pada Diriku Sendiri

 Aku selalu minta maaf pada orang lain.   Tapi aku lupa... nak minta maaf pada diri aku sendiri. Diri yang selalu aku paksa untuk kuat.   Yang aku marah bila dia lemah.   Yang aku paksa diam, walau hati dia nak menjerit.   Yang aku biar menangis dalam bilik gelap, tapi esoknya aku paksa senyum macam tak ada apa. Aku lupa… diri aku ni manusia juga. Aku minta maaf… sebab selalu abaikan rasa sendiri.   Minta maaf sebab biar orang sakitkan aku tapi aku diam.   Minta maaf sebab aku biarkan diri aku menanggung semua — sorang-sorang.   Minta maaf sebab aku tak bagi ruang untuk sembuh, untuk rehat, untuk menangis. Diri aku…   Terima kasih sebab masih bertahan.   Walau semua orang tak nampak penat tu, kau tetap bangun pagi.   Kau tetap peluk anak-anak.   Kau tetap senyum walau hati dah tak tahu macam mana nak rasa bahagia. Mulai hari ni, aku nak belajar peluk diri aku sendiri. ...

Aku Tak Jahat, Aku Cuma Penat

 Kadang aku tanya diri sendiri... Kenapa aku cepat marah sekarang? Kenapa aku jadi sensitif dengan benda kecil? Kenapa aku menangis tanpa sebab? Kenapa aku rasa semua orang salahkan aku? Jawapan dia... mungkin sebab aku penat. Aku penat bangun awal, tidur lewat. Penat urus rumah, anak, emosi, diri sendiri yang makin lama makin hilang. Penat hadap orang yang tak faham penat aku. Tapi dalam semua tu… aku tetap bertahan. Sebab aku tahu, kalau aku jatuh — rumah ni runtuh. Aku bukan jahat. Aku cuma penat.   Tapi penat tu aku simpan diam-diam. Aku senyum juga. Aku masak juga. Aku dengar bebelan mak, marah suami, rengek anak. Aku cuba buat semua orang puas hati… sampai aku sendiri tak tahu hati aku masih ada atau dah mati. Kadang aku cemburu tengok orang yang boleh menangis depan orang lain. Sebab aku pun nak — tapi aku dah terlalu biasa menangis dalam diam. Aku tulis ni bukan untuk minta simpati. Aku tulis sebab aku dah tak tahu nak luah kat siapa. Dan kalau ada yang baca, dan ...

Tentang Saya

 Saya bukan ibu sempurna. Saya banyak salah. Saya pernah buat keputusan yang orang tak faham. Saya pernah guna duit anak, pernah marah tanpa sebab, pernah menangis diam-diam. Tapi saya tak pernah berhenti cuba jadi lebih baik — walau perlahan. Blog ini tempat saya luahkan rasa. Bila saya tak kuat nak bercakap, saya tulis. Saya harap siapa pun yang baca, tahu… awak tak keseorangan. Saya tulis bukan sebab saya hebat. Tapi sebab saya manusia. Dan ini cara saya bertahan.

Ibu belajar bertahan

 Assalamualaikum. Saya tulis ni bukan sebab saya nak raih simpati. Saya cuma ibu yang sedang sesak, sedang tersepit antara keperluan diri, anak-anak dan keluarga. Saya bukan ibu sempurna. Tapi saya ibu yang cuba bertahan hari demi hari. Baru-baru ni saya guna duit raya anak-anak untuk beli barang keperluan — termasuk barang saya sendiri, macam makeup. Saya tahu… itu bukan duit saya. Itu hak anak-anak. Tapi masa tu saya langsung tak ada duit lain. Tak ada simpanan. Tak kerja. Nak minta suami pun saya takut, sebab kadang saya rasa… saya ni menyusahkan. Saya rasa bersalah sangat. Tapi saya juga rasa tersepit. Saya tahu ada ibu-ibu lain yang pernah buat perkara sama. Mungkin kita malu nak mengaku. Tapi saya nak beritahu — kita bukan ibu yang jahat. Kita cuma terdesak. Bila saya renung balik, saya tahu saya salah. Dan sekarang saya berazam, walaupun saya tak kerja luar, saya nak usaha cari rezeki dari rumah. Mula perlahan-lahan. Sekurang-kurangnya untuk saya boleh ganti balik hak anak s...